Die Flandern-Rundfahrt! - zaterdag 10 april 2010.

Van een te gekke neoprof Keukeleire tot een al even hippe terugkeer voortkomend uit een gebeten Leukemans. Leuk! Van Poolse Szczepaniaks die overdreven graag in de media komen tot brave Vandousselaere’s en andere Jodtskes die hun stempel drukken op buitenlandse beloftenbodem. Maxime Farazijn, Kevin Deltombe, Saimen De Laeter en Niels Vanderaerden die de (regionale) zeges aaneenrijgen binnen het nieuwelingendomein, Jasper Stuyven die zijn polychrome trui meer dan waardig toont bij de junioren en Eline De Roover die als dame juniore vlotjes door het grotere werk binnen de elitecategorie woelt. Met dergelijke kwalitatieve opsommingen hebben we voer om één week te overleven. En toch. We zijn dan wel allen verslaafde koersbeesten, toch gaan we ons daar nu niet mee bezighouden.

instinctmatige fierheid in zich voelt opborrelen.

Zondag 4 april 2010 was het alweer zover: het volksfeest kon zich naar jaarlijkse traditie terug op gang trekken met rond de klok van vijf de ontknoping van het spektakel! Althans toch voor diegene die de wedstrijd puur voor het sportvermaak volgden. Die categorie krijgt van mij de term “die hards” opgeplakt. Voor die andere (drink)categorie was het de ganse dag (en nacht) feestgedruis! Al een geluk voor hen dat paasmaandag daags na de Ronde valt. Zo werd er toch geen congédag verknald en konden ze er de ganse dag gratis en voor niets op los kotsen! Paasmaandag was een welgekomen houd-het-bed-dag voor die mannen! Voilà, iedereen content!

Graag keer ik nog eens terug naar de koers zelf. Hoe Cancellara de Muur bestormde, was fenomenaal. “De Bernse Tank op weg naar zijn zege in die Flandern-Rundfahrt”, zoals Renaat Schotte het zo schoon verwoordde van op zijn tweewieler – gelukkig voor hem MET motor. Het 4 april-engeltje in zijn achterzakje gaf Spartacus vleugeltjes, alhoewel we onze Flandrien nog nooit echt hebben zien neerstorten. Een tank zoeft altijd, zelfs over smeerlappen als de Berendries. Van Boonens excuses achteraf geloofde ik eerlijk gezegd niet al te veel, maar ’t is hem vergeven. De aan maturiteit gekweekte mens uit Antwerpen heeft ons al veel verwend dit voorjaar. Nu nog wachten op het “kriekske”. Snugger als we zijn, beseffen we dat die kansen zich eerder aan de schaarse kant bevinden.

Soit, tussen al dat mannengeweld hadden ook de vrouwen eerder op de dag hun Ronde gereden. Wuyts en “good old” De Cauwer wilden ons tijdens de live-uitzending van de mannen nog niet verklappen wie de zevende vrouwenronde had gewonnen. Dit uit schrik kijkers te verliezen bij de voorbehouden samenvatting van de RVV voor dames die in het napraatmoment bij Vannieuwkerke te zien zou zijn. Op sporza.be was er op dat moment ook nog niets over te lezen. Dat Wuyts nog niet met een computersysteem werkt om zijn rennersfiches bij te houden, is eraan te merken. Op de alom gekende sociale netwerksite, facebook, ging het dat tijdstip – rond 14u – nl. al heftig en opgetogen genoeg de ronde dat de Ronde voor vrouwen was gewonnen door onze Belgische Grace Verbeke. Naïeve commentatoren toch. In elk geval een knap staaltje van de West-Vlaamse die achteraf ook nog eventjes in de studio bij warme Karl mocht plaatsnemen. Men zeverde dan wel over Verbeke die à la Cancellara had gezegevierd, omdat ze er eveneens op de Muur solo vanonder was gemuisd. Maar wie van de twee bereikte als eerste Meerbeke? Inderdaad, de vrouw was de man voor!

Zes dagen na dit Monument is de rust gelukkig weer wat hersteld, het leven vindt z’n normale gangetje terug, het bioritme geraakt stilaan als vanouds. Nu aftellen tot april 2011. Één dag in de vierde maand van het jaar. Dan worden we instinctief terug knettergek in het kleinste zwart-gele kasseienlandje ter wereld. Ons Flandern-Rundfahrtlandje.

Heimwee en verlangen – vrijdag 26 februari 2010.

Heimwee en verlangen. Met de indoorcross in Hasselt konden de crossers zich dit veldritseizoen in feite voor de allerlaatste keer – enkel Erwin Vervecken nog zaterdag laten uitbollen – publiekelijk  uitleven in hun (binnen)speeltuin. De show en het bier haalden het er woensdag – en sommige andere topcrossdagen – wel boven het sportieve, laten we eerlijk zijn. Maar dat wij Vlamingen daar geen problemen mee kennen, moet er natuurlijk ook meteen worden bijgevoegd.

Hoewel we eigenlijk ook zeker niet moeten overdrijven. Geef toe, in “Wielerland Vlaanderen” worden we verwend, heel hard zelfs. Ons chauvinistisch gevoel zal tijdens het verloop van de voorjaarsklassiekers enkel maar worden aangesterkt. Boonens prestaties in aanloop naar deze belangrijke periode waren goed tot zelfs schitterend. Michel Wuyts tipt hem als dé man van het voorjaar. Mijn stem sluit daar als fiere Vlaamse voor de volle 100% bij aan. Stiekem hoop ik ook op enkele flitsen van Greg van Avermaet en Jürgen Roelandts in de frontlinie. Het zou die kuikens zeker niet misstaan een semi-klassieker op hun palmares te kunnen plaatsen. Maar alles is relatief  en makkelijk theoretisch te bekijken en te voorspellen. Onze Flandriens moeten het in het heetst van de strijd nog altijd wel gaan uitvoeren. Wie weet zal de zegeteller van onze Vlaamse mannen na deze klassiekerreeks droogjes op nul blijven staan. Met Haussler, Ballan en (hopelijk) andere Cancellara’s zullen ze het in elk geval niet als een cadeautje gepresenteerd krijgen. Maar eigenlijk liever van spanning flauwvallen in de zetel dan een Devolder-solotocht van 100km waarbij de zakken chips en andere nootjes nog in grote aantallen aanwezig zullen zijn op de salontafels van onze Vlaamse televisiesupporters.